Tłumy na targach pracy. Co czekało na szukających zatrudnienia? Część 1/2

Subiektywnie

Dużo ludzi, za mało perspektyw

Na warszawskich targach pracy najbardziej uderzył mnie tłok. W przejściach między stoiskami trudno było swobodnie się poruszać. Ludzie zatrzymywali się, pytali, czekali na swoją kolej. Można było wyczuć, że dla wielu z nich to wydarzenie miało konkretne znaczenie: przyszli znaleźć pracę albo przynajmniej kontakt, który przybliży ich do zatrudnienia.

Spotkałem znajomego, który razem z kilkoma osobami wystawił stoisko. Powiedział mi, że od początku targów do godziny piętnastej praktycznie cały czas rozmawiał z ludźmi. Patrząc na ruch wokół, łatwo było w to uwierzyć. Chętnych do rozmowy zdecydowanie nie brakowało.

Szczególnie zapamiętałem zainteresowanie stoiskiem Wojewódzkiego Urzędu Pracy. W czasie mojej wizyty należało do najbardziej obleganych miejsc. Rozmawiałem z panią przy stoisku, która powiedziała, że podobną popularność obserwują od kilku lat. Dla mnie był to jeden z najbardziej wymownych obrazów tego dnia: ludzie tłumnie szukający informacji, wsparcia i jakiegoś kierunku.

Im dłużej jednak chodziłem między stoiskami, tym większy czułem niedosyt. W porównaniu z wcześniejszymi latami widzę wyraźny regres pod względem atrakcyjności i prestiżu wystawców. Brakowało mi dużych, rozpoznawalnych firm z mediów, IT, doradztwa czy prawa — pracodawców, z którymi spotkanie mogłoby otworzyć ciekawą drogę zawodową. Sama obecność znanego szyldu handlowego nie wypełniała tej luki.

Mocno widoczny był sektor publiczny. Równie mocno rzucały mi się w oczy agencje zatrudnienia, przede wszystkim te kojarzone z rekrutacją do pracy fizycznej. Ich obecność zostawiła we mnie poczucie, że duża część dostępnych propozycji prowadzi do ciężkiej pracy, przy której trudno planować przyszłość. Dziś jedno miejsce, za jakiś czas kolejne, a pomiędzy nimi pytanie, czy będzie następne zlecenie.

Oczekiwałem większej liczby ofert dających szansę na stabilność, rozwój i wykorzystanie zdobytych umiejętności. Przy takiej liczbie odwiedzających pojedyncze interesujące propozycje wydawały mi się kroplą w morzu. Można zapełnić halę stoiskami i nadal pozostawić wielu uczestników z poczuciem, że nie znaleźli tam miejsca dla siebie.

Rozmawiałem też z dwiema osobami, które po jednym obejściu targów zdecydowały się wrócić do domu. Były zaskoczone tym, co zastały. Rozumiałem ich reakcję, bo sam miałem mieszane odczucia. Wydarzenie przyciągnęło mnóstwo ludzi, ale oferta, którą zobaczyłem, nie odpowiadała skali nadziei widocznej w tych rozmowach i kolejkach.

Podobnie odebrałem konferencje. Nie wyniosłem z nich wiele, co mogłoby realnie pomóc osobie szukającej pracy tu i teraz. Ktoś, kto od tygodni wysyła CV, potrzebuje konkretów: gdzie trwa rekrutacja, jakie są warunki, z kim może porozmawiać i co ma zrobić dalej. Kolejne wystąpienie o karierze niewiele zmienia, jeśli po jego zakończeniu nadal trudno znaleźć ofertę, na którą warto odpowiedzieć.

Duża frekwencja pokazała mi przede wszystkim, jak wielu ludzi potrzebuje zawodowej szansy. Sukces takich targów oceniałbym po tym, co uczestnikom zostaje po wyjściu: konkretnej rozmowie, zaproszeniu do rekrutacji, możliwości zdobycia stabilnej pracy. Pod tym względem moje wrażenia były znacznie słabsze niż widok zatłoczonej hali. Z targów wyszedłem z pytaniem, które okazało się ważniejsze od liczby stoisk: jaka praca rzeczywiście czeka dziś na człowieka, który jej szuka?

To pierwsza z dwóch części relacji. W drugiej przyjrzę się bliżej dostępnym ofertom, warunkom zatrudnienia i temu, jak odpowiadają na oczekiwania osób szukających pracy.